Hoi allemaal!

Wat is er veel gebeurd sinds de laatste keer dat ik een verhaal had gepost. Toen was het nog 5 weken voor ik zou vertrekken en inmiddels zit ik al bijna 4 dagen in Engeland!

In de 5 weken tot vertrek moest ik nog een aantal dingen regelen. Verwacht en onverwacht. Gelukkig is dat allemaal gelukt. Twee weken voor vertrek was het afscheid op mijn werk (het was een kort maar krachtige tijd...) en daarna meteen door met twee weken KVW. Ja, je leest het goed: ik ben direct na KVW op het vliegtuig gestapt. Helaas wel enigzins gehandicapt, want op de maandag voor vertrek brak ik tijdens KVW mijn rechterpink. En dus moest ik zaterdag vertrekken met een hand in het gips. Maar ik word gelukkig al steeds handiger in dingen doen met links en mijn rechterduim!!

Zaterdag was het dan zover: ik vertrok om 10 over 12 vanaf Schiphol naar Londen Gatwick waar ik om kwart over 12 zou landen. Ja, naar de overkant vliegen in 5 minuten: het is mogelijk!

Toen ik zaterdag opstond begonnen de zenuwen langzaam aan te komen. De dag van te voren had ik samen met mama mijn koffers ingepakt en volgens de weegschaal zaten we precies binnen de toegestane 23 kilo. Op naar het vliegveld voor mijn allereerste vlucht ever.....

Mijn lieve vriendinnetje Hanneke ging ook mee om me uit te zwaaien. Dus daar gingen we: mama, Harry, Hanneke en ik. Op Schiphol aangekomen (ik: zwaar nerveus en gestressed) zetten we koers richting de incheckbalie. Hier ging het elektronisch inchecken niet zoals het moest, wat niet bevorderlijk was voor mijn stress-level. Maar met wat hulp van de dame achter de balie kon ik toch inchecken en werd mijn koffer richting het vliegtuig gestuurd (22.8 kg: we hadden dus goed gewogen).

Inmiddels was ik zwaar toe aan koffie, dus op naar de Starbucks. Toen merkte ik dat mijn moeder wel heel veel aan het bellen en smsen was. En tot mijn grote verbazing zag ik, eenmaal aangekomen bij Starbucks, de rest van ons gezin staan!!

Ze waren allemaal gekomen om me uit te zwaaien. Net of het al niet moeilijk genoeg zou zijn om alleen afscheid te moeten nemen van mama, Harry en Han. Maar natuurlijk vond ik het superlief dat ze er allemaal waren: Sander, Wilma, Chayenne, Jurgen, Janneke, Inge, David en Julian.

Na de koffie (die niet zo lekker is als bij MuMu

) was het dan echt tijd om naar de gate te vertrekken. Bij de douane aangekomen hebben we eerst nog foto's gemaakt van iedereen en daarna was het met veel tranen afscheid nemen.Mensen, wat was dat moeilijk!Maar ik wist dat ik een nieuw avontuur tegemoet ging en dat het niet voor altijd zou zijn.

Dus al jankend door de douane en toen richting de gate. Natuurlijk moest ik weer naar de gate die zo ongeveer aan de andere kant van Schiphol ligt. Maar ik kwam op tijd bij de gate en ging mijn eerste vlucht tegemoet. Het was een hele rare ervaring, maar het is supergoed gegaan.

Nadat ik op Gatwick door de douane was gegaan en mijn koffer had teruggevonden (goede tip mam, die Knorretjes), stond Hannah me al op te wachten. Gelukkig klikte het in real life net zo goed als via de telefoon en mail. Toen we de auto hadden gevonden (Hannah was vergeten waar ze ook al weer stond

) gingen we in Reading nog'even'wat boodschappen doen voor we naar huis gingen. We moesten namelijk o.a. een SIM-kaart voor mij hebben! Uiteindelijk hebben we 4 uur gewinkeld en waren we allebei op toe we thuis kwamen. Na een vlugge tour door het huis en het opdekken van mijn bed hebben we gezelligsamen gegeten. Waarna ik om half twaalf doodop in bed plofte.

De volgende dag kwam Dave (Hannah's ex) met de kinderen langs voor de lunch. Het was erg gezellig en de kado's die ik mee had genomen (klompsloffen) waren een dikke hit. Met Holly ging het eigenlijk als vanzelf goed, maar James had wat meer tijd nodig om aan me te wennen. Wat natuurlijk niet zo vreemd is aangezienik een totale vreemde voor hem ben. Na de lunch en het avondeten (dat ze hier trouwens 'tea' noemen) gingen Dave en de kinderen weer naar huis. Ik ging ook maar op tijd naar bed, want de volgende dag zou ik samen met Dave en de kinderen naar LegoLand gaan.

Maandag was het dan LegoLand-tijd en het was echt supergezellig. James was al wat meer aan me gewend en ook Holly had het prima naar haar zin. Aan het eind van de dag waren zowel Dave als ik compleet kapot, maar we waren het er over eens dat het een geslaagde dag was. Helaas was ik wel mijn fototoestel vergeten, dus ik heb helaas geen foto's van LegoLand. Echt weer zo'n blonde actie van mij!!

Gisteren en vandaag heb ik vooral doorgebracht met klusjes doen voor Hannah en het huis verkennen. Hannah is vanaf maandag alop cursus en komt morgenmiddag pasweer thuis. Vanavond komen de kinderen al wel thuis en ik ben blij dat Tony, Hannah's vader, me een handje komt helpen met ze in bad en naar bed doen. En ze morgen naar school brengen, aangezien ik natuurlijk niet kan rijden met mijn hand. Heb ik in ieder geval ook weer wat aanspraak, want inmiddels begint het alleen zijn ook wel te vervelen.

Het is een heel verhaal geworden, maar nu zijn jullie in ieder geval weer op de hoogte. Ik zal proberen voortaan iets regelmatiger te posten, maar door alle hektiek voorafgaand aan mijn vertrek was het er gewoon niet van gekomen.

Tot snel!!

Kirsten