Het aftellen is begonnen!!!

Hey allemaal,

Ja, ja, het aftellen is nu echt begonnen. Nog 4 weken te gaan en dan kom ik weer voorgoed terug naar NL. Op zondag 10 juli om 16.00 uur 's middags vertrekt mijn vliegtuig vanaf Heathrow en (als alles volgens plan verloopt) land ik om 18.15 uur op Schiphol!!

Maar ik zal jullie eerst weer even bijpraten tot dit moment. Ik liet jullie achter net na onze Royal Wedding Street Party. Dat weekend en het weekend erna heb ik vooral gespendeerd in Kingston. Een gezellig stadje waar ik regelmatig naar toe ga om te shoppen, bij de Starbucks te zitten of een filmpje te kijken.

Op 14 mei hadden we een au pair meeting in Stratford-upon-Avon, georganiseerd door Cherish Childcare (de agency die samenwerkt met Travel Active). Ik was al eens eerder naar een meeting geweest in Reading en ook nu was het weer erg gezellig. Nadat iedereen het hotel had gevonden waar we elkaar zouden ontmoeten, kregen we een rondleiding door de stad van Sue. Voor de mensen die het niet weten: Stratford is namelijk de stad waar William Shakespeare is geboren. Ik heb dan ook veel geleerd over het leven van William Shakespeare en van zijn nazaten. Een hele interessante tour!

Tijdens deze tour raakte ik aan de praat met Wendy, een andere Nederlandse au pair. Wendy was een paar weken eerdermet haar gastgezin van Cork in Ierland naar Oxford verhuist. Dat was dan ook de reden dat ze niet eerder bij een au pair meeting was geweest. We hadden meteen een enorme klik en hebben de rest van de dag samendoorgebracht. En wat hebben we veel gelachen die dag: ik had er gewoon spierpijn van!!

Nadat ik Wendy 's avonds op de trein had gezet, ging ik een pub opzoeken. Ik had namelijk besloten om er een weekend van te maken en had een hostel geboekt net buiten Stratford. Na wat gedronken te hebben, ging ik inchecken in het hostel en op tijd naar bed. Een hele dag rondlopen in Stratford was namelijk best vermoeiend!

De volgende ochtend bij het ontbijt raakte ik aan de praat met Sam, een man uit San Diego. Hij was op vakantie in Engeland en reisde van hot naar her. Die dag was hij van plan om Stratford te gaan bekijken en aangezien ik nog geen plannen had voor die dag, besloot ik hem gezelschap te houden. Dus gingen we op pad en speelde ik voor tourguide die ochtend.

Het was erg gezellig en we hebben heel wat afgelachen. Na de lunch namen we afscheid en ging hij op pad naar het treinstation om zijn rondreis door Engeland te vervolgen. Ik spendeerde de rest van de dag bij Starbucks met een goed boek en na een vlugge maaltijd ging ik weer op weg naar huis.

De week die volgde ging voorbij zonder al te veel bijzonderheden. Wel ging ik op woensdagochtend weer bowlen. Ik was namelijk de voorgaande week voor het eerst gaan bowlen op woensdagochtend. Hilary, één van mijn dansleraressen, bowlt namelijk in een league elke week. En toen ze hoorde dat ik bowlen ook erg leuk vind, vroeg ze of ik interesse had om een keer langs te komen. Ik nam haar aanbod aan en was meteen verslaafd. Dus nu ga ik elke week op woensdag 3 uur bowlen en ik vind het heerlijk. Ik ben verreweg de jongste van het stel, maar ik heb niet het idee dat ik uit de toon val. Het is gewoon gezellig om een paar uur te bowlen en mijn gemiddelde is nog niet eens zo slecht!

Leuk tijdverdrijf dus en het breekt de week, wat ook zeker helpt.

Dat weekend had ik op zaterdag afgesproken om met Nela, een Tjechische au pair, naar Londen te gaan. Aangezien Nela nog niet zo vaak in Londen was geweest en ze graag de Tower Bridge wilde bekijken, gingen we die kant op. En ondanks dat ik hem al verschillende keren gezien heb, blijft het toch een geweldig gezicht. Na genoten te hebben van een Starbucks Frappucino in het heerlijke zonnetje, gingen we op weg naar Oxford Street. Nela wilde namelijk gaan shoppen. En aangezien je als au pair geen fortuin verdiend, gingen we de Primark maar onveilig maken.Kun je geweldig shoppen en het kost (in vergelijking met de rest van de winkels in Oxford Street) praktisch niks! Na vier (!) uur te hebben doorgebracht in de Primark, waar ik zelfs nog een jurkje heb gekocht, vergingen we inmiddels van de honger. Nela kocht snel ergens een sandwich en ik had al besloten om naar Kitchen Italia te gaan. Dus namen we afscheid en ging ik van een heerlijk diner genieten.

Waarna ik op mijn gemak weer richting huis vertrok.

De volgende dag ging ik naar Oxford waar ik afgesproken had met Wendy. En aangezien de Harry Potter-tour ooknog op mijn verlanglijstje stond, besloten we om die samen te gaan doen. Wen is namelijk ook een fan van HP. Ik moet zeggen dat het een vreemde ervaring was om op de plaatsen te komen waar ze gefilmd hebben, maar het was ook super!!

Erg leuk om dingen die je kent uit films eens in real life te zien. En natuurlijk hebben Wen en ik ook die dag weer heel wat afgelachen! 's Avonds ging ik met haar mee om naar haar korfbalwedstrijd te kijken. Ook al snapte ik de regels niet altijd, ik heb zo fanatiek mogelijk aangemoedigd. Het was namelijkde finale en ze hebben hem gewonnen!! Maar dat kon natuurlijk ook niet anders met mijn geweldige steun!!

De week erop kreeg ik op woensdag geweldig nieuws: mijn nieuwe neefje was geboren!!

Inge was die ochtend bevallen van haar tweede zoon, Jayden. Ondanks dat hij iets meer dan 4 weken te vroeg was, was alles helemaal in orde en mocht hij in minder dan een week al naar huis. Super goed nieuws dus en ik was dan ook zo trots als een pauw (wat ik nog steeds ben trouwens...). Al was het wel even balen dat ik hem niet meteen vast kon houden. Maar dat ga ik in Juli meer dan goed maken!!

Het weekend dat volgde was een lang weekend hier in Engeland, want het was May Bank Holiday op maandag. Dit houdt in dat het grootste gedeelte van de UK vrij is. En ook ik was vrij, want de kids waren bijhun vaderdie dagen zouden pas dinsdag thuiskomen. Holly hadnamelijk vakantie en dus konden de kinderen nog een paar nachten bij Dave zijn.Ik wilde zoveel mogelijk genieten van mijn lange weekend en boekte dan ook een B&B in Bexhill-at-Sea, een plaatsje vlakbij Hastings. Hier heb ik heerlijk langs het strand gelopen, genoten van de rust en heerlijk gegeten bij de Italiaan. De volgende dag ben ik Hastings gaan verkennen, maar omdat ik me niet heel erg lekker voelde, ben ik niet verder gekomen dan het winkelgedeelte. Helaas was dit gevoel geen een-dags-ding en ben ik de rest van de week flink beroerd geweest.

Veel hoesten, mijn stem wederom kwijt en tegen het eind van de week flink snotteren. Gelukkig had Hannah het zo geregeld dat ik, ondanks dat Holly vakantie had, niet al te veel hoefde te werken en dus kon ik enigzins uitzieken. Wat inhield dat ik tegen het eind van de week langzaam begon op te knappen.

En dat kwam goed uit, want op vrijdagavond reed ik naar Oxford om samen met Wendy naar The Wishing Well te gaan kijken. Dit is een Australische band die ik vorig jaar voor het eerst had gezien in Oxford en die wederom aan het touren waren door Europa. En aangezien ik de twee cd's die ik toen heb gekocht helemaal geweldig vind, wilde ik Wendy graag met ze laten kennismaken. En ik geloof dat ze de muziek wel kon waarderen. De volgende ochtend hadden we gepland om naar Milton Keynes te rijden om daar de stad onveilig te maken. Maar als gevolg van de hoeveelheid alcohol die we avond van te voren op hadden, werd dit plan doorgeschoven naar de middag.

Toen we aangekomen waren in Milton Keynes (watwel wat weg heeft van een enorm CenterParcs)en hadden ingecheckt in het hotel (3-sterren, dus heerlijk luxe!) gingen we op weg naar het theater. We hadden namelijk besloten om naar Grease, de musical, te gaan die alleen dat weekend nog speelde. Na wat gegeten te hebben gingen we naar de musical en het was geweldig!! De hoofdrolspeler was enigzins irritant (hij articuleerde iets te overdreven als hij zong), maar verder was heteen super show. Zeker een ervaring die ik niet had willen missen. Na nog een cocktail te hebben gedronken in het hotel gingen we onze kamer opzoeken, waar we na flink wat uren kletsen toch maar gingen slapen.

Na uitgeslapen te hebben (we hoefden pas om 12 uur uit te checken

), gingen we op weg naar de bowlingbaan. Ik was er namelijk achtergekomen dat Wendy bowlen ook erg leuk vindt en dus konden een paar potjes niet ontbreken in ons weekend. En aangezien we na het bowlen nog geen zin hadden om naar huis te gaan, gingen we ook nog maar naar de film. X-Men First Class is een super film, kan ik je vertellen. En zo kwam ook dit heerlijke weekend weer tot een einde.

Wat ons dan eindelijk bij deze week brengt. Ben je er nog? Hopelijk wel. Ach ja, wat kan ik zeggen: 'kort en bondig' is niet echt mijn stijl!!

En deze week was het dan eindelijk zo ver: mijn verjaardag!!! Iets waar ik al een tijdje naar uitkeek (ik houd van mijn verjaardag), maar ook iets waar ik tegen op zag. Dit zou namelijk de eerste verjaardag zijn die ik zonder mijn familie en vrienden zou vieren. En ik wist niet zo goed hoe ik me daar bij zou voelen. Maar gisterochtend was het dan zo ver: eindelijk 27!

Ik mocht van Hannah en de kids niet meteen naar beneden komen, want ze waren nog niet klaar met 'de voorbereidingen'. Toen James me uiteindelijk kwam halen en ik in de keuken kwam, was ik blij verrast. De tafel was namelijk feestelijk gedekt, er hingen slingers, er lagen kado's en op mijn bord stond een klein taartje met 4 kaarsjes. Kaarsjes die de kids (nahet zingen van Happy Birthday)maar al te graag mee uit wilden blazen. Hierna hadden we een uitgebreid ontbijt en mocht ik mijn kado's uitpakken. Ik kreeg 3 flessen cider, een paars make-up tasje, een mok met de engelse vlag en... een paarse plant. Ja, Hannah vond dat ik maar eens moest kijken of ik het plantje levend kon houden. We zullen zien....

Dit geweldige begin van de dag zorgde er al voor dat ik me erg jarig voelde. Dit werd nog eens versterkt door de bloemen van mijn moeder enalle lieve smsjes en berichtjes op Hyves en Facebook die ik van iedereen kreeg. Super bedankt daar voor allemaal!!

En natuurlijk had ik ook nogiets leuks om naar uit te kijken.... 's avonds zou ik namelijk naar een concert van Westlife gaan in Hampton Court Palace. Ondanks dat het weer niet echt geweldig was (we hadden flinke buien voor het concert en aan het eind), was het een super avond!!! Veel liedjes die ik woord voor woord mee kon zingen en ook een paar die ik nog niet kende. Maar vooral een geweldige en intieme sfeer met veel humor van de leden van Westlife. Ik geloof dat ik weer opnieuw fan geworden ben!

Het was echt een geweldige avond en de beste afsluiting van mijn verjaardag die ik me had kunnen wensen!! Maar ik ga het zeker nog dunnetjes over doen met al mijn vrienden en familie als ik weer terug ben in NL!

Wat ons bij vandaag brengt: een gezellig bezoek aan de Shepperton Village Fair. Een Fair met luchtkussens voor de kinderen, wat kleine draaimolens en een heleboel kraampjes! Volgens mij heb ik nog nooit zo veel mensen tegelijk gezien in Shepperton.

Maar ondanks dat het enorm druk was, was het ook erg gezellig. De sfeer die er hing was erg gemoedelijk en gelukkig werkte het weer ook mee. Een heerlijk zonnetje! Ik heb me dan ook prima vermaakt.

En dat was het dan weer voor nu. Mensen, wat een verhaal is het weer geworden! Maar aangezien ik zo'n vermoeden heb dat dit wel eens de laatste blog zou kunnen zijn die ik hier in Engeland schrijf, moet dat best kunnen. Natuurlijk zal ik jullie nog op de hoogte brengen van wat ik mijn laatste 4 weken uitspook, maar die blog zou wel eens in NL geschreven kunnen gaan worden....

Hopelijk vonden jullie het weer leuk om te lezen wat ik allemaal heb uitgespookt en als ik er niet meer aan toe kom om vanuit hier te bloggen: ik zie jullie over 4 weken!!!

x Kirsten

Van familiebezoekjes tot Royal Wedding.....

Hey allemaal,

Daar ben ik weer. Het beteren van mijn leven is niet helemaal gelukt geloof ik, maar het is toch bijna een maand sneller dan devorige keer!!! En de beloofde foto's ga ik er ook vandaag nog opzetten! Dus ik doe mijn best....

Het weekend met mama en Harry, dat was het volgende om naar uit te kijken op de agenda. Op 26 maart was het zover. Ze landden om kwart over 8 op Heathrow waar ik ze op ging halen met de auto. Na ze flink geknuffeld te hebben gingen we op weg naar Shepperton. Ik wilde ze natuurlijk wel laten zien hoe het huis van de foto's er nu in werkelijkheid uitziet en waar ik mijn dagen doorbreng. Toevallig waren Hannah en de kinderen nog thuis toen ik terugkwam en dus kon iedereen even heel snel met elkaar kennis maken. We hadden al plannen voor een uitgebreid diner op zondag, dus maakte het niet zo veel uit dat het nu alleen even in het voorbijgaan was.

Na een kopje koffie en het bekijken van de echo van (zoals we nu weten) mijn nieuwe neefje

, gingen we op weg naar Londen. Hier hadden mama en Harry namelijk een hotel geboekt voor twee nachten, want op maandag zouden ze weer terug vliegen. Na het kopen van de travelcards (waarbij we nog een goede deal kregen van de man aan het loket) en de treinreis kwamen we aan op Waterloo. Hier gingen we eerst lunchen bij Sloe, want inmiddels keken we allemaal enigzins scheel van de honger. En dit was ook een ideale gelegenheid om ze kennis te laten maken met een gedeelte van mijn Londen-routine.

Voorzien van gas, water en licht vertrokken we dan eindelijk naar het hotel. Maar Londen zou Londen niet zijn als er niet flink gewerkt werkt aan de Underground. En natuurlijk was dit werk precies gepland op de route die wij moesten nemen.

Maar met wat gepuzzel, redelijk wat overstappen en een eindje lopen, kwamen we toch op de plaats van bestemming aan. Helaas konden ze pasvanaf 2 uur inchecken en wij hadden al een afspraak gemaakt om 2 uur. Namelijk gezellig koffieleuten met Margot!! Dus besloten we om de koffer en mijn tas achter te laten in het hotel en in te checken als we 's avonds terug kwamen.

Hierop gingen we op weg naar Piccadilly Circus waar we afgesproken hadden met Margot bij de Costa. Toen we op Picadilly Circus aan kwamen, was het er enorm druk. Dit aangezien half Engeland besloten had om op die dag te gaan demonstreren tegen alle nieuwe bezuinigingen. En dus was er een eindeloze stroom van mensen met protestborden.

Gelukkig konden we nog redelijk normaal over de stoep lopen en hadden we precies op tijd Costa bereikt. Alwaar Margot gelukkig al een tafeltje had geconfisceerd, zodat we in ieder geval relaxt konden zitten. En dus onder het genot van een (enorme!) bak koffie gezellig met zijn allen konden bijkletsen.

Na dit gezellig gekeuvel namen we afscheid van Margot en gingen mama, Harry en ik weer op pad. Maar natuurlijk niet voordat ik ze eerst Waterstones had ingesleept. Want deze winkel is nu eenmaal een vast onderdeel van mijn Londen-routine en aangezien mama en Harry graag wilden zien hoe ik mijn weekenden doorbreng, was dit een must!! En mama heeft er zelfs nog een boek gekocht.... en ik de andere twee.

Hierna besloten we om maar rechtstreeks te gaan eten ipv eerst naar het hotel te gaan om ons om te kleden. Want met alle werkzaamheden aan de Underground zou het anders wel heel veel heen en weer gereis en gepuzzel worden.

Dus gingen we op weg naar..... Kitchen Italia (waar anders??) om gezellig te gaan eten. En gezellig was het zeker!!! Het eten was heerlijk en het was super om ze daar mee naar toe te kunnen nemen. Al was het ook wel vreemd om ineens twee werelden samen te zien komen. Maar ik had het niet willen missen....

Na het eten (en een wandeling van een uur om de spits in de Tubewat af te laten nemen) gingen we dan eindelijk naar het hotel om in te checken. En om uit te rusten, want inmiddels waren mama en Harry volledig gebroken. Wat niet zo vreemd is als je bedenkt dat ze al sinds 3 uur 's ochtends op waren.

Tel daar een extra uur bij voor het tijdsverschil met Londen en om 10 uur waren ze op!! Dus gingen we gewapend met chocolade en ander lekkers op tijd richting de hotelkamer. Die heel toevallig (en erg handig) 3 bedden had. Wat mijn nachtje illegaal blijven slapen toch een stuk comfortabeler maakte....

De volgende ochtend gingen we na het ontbijt (wat mama voor me had meegesmokkeld) op weg naar Hamley's. Toen we daar aankwamen was het echter nog geen 12 uur en dus waren ze nog gesloten. Er zat dus niets anders op dan tot die tijd ons te vermaken bij de Starbucks..... oh, wat een straf!

(Al kunnen ze nog steeds niet tippen aan MuMu....) Gelukkig ging de tijd erg snel en voor we het wisten was het 12 uur. En dus konden we onze ogen uit kijken bij Hamley's. Ik geloof dat mama en Harry erg onder de indruk waren!

Na Hamley's besloten we een kijkje te gaan nemen bij Primark. Hier was ik ook nog niet geweest (tenminste niet in Londen) en was dus erg benieuwd. Nou, het is de grootste Primark waar ik tot nu toe geweest ben en het was er mega druk. Al is dat niets nieuws bij Primark. Hier kochten mama en ik beide een nieuwe jas en een paar schoenen. Ach ja, voor dat geld...... Na deze shopping trips was het tijd om richting het huis van Hannah's ouders te gaan voor het eten. Het was erg gezellig en ik vond het erg leuk dat mijn familie uit NL eindelijk mijn 'familie' in de UK kon leren kennen. En ik geloof dat het wel klikte tussen iedereen, dus het was zeker geslaagd. Helaas was het na het eten redelijk snel weer tijd om mama en Harry naar het station te brengen en afscheid te nemen. Met tranen natuurlijk, want dat hoort er nu eenmaal bij.....

Maar gelukkig had ik iets superleuks om naar uit te kijken, want anderhalve week later vertrok ik met Hannah en de kids naar Frankrijk voor 9 dagen!! Tony en Linda hebben hier namelijk een huis in het zuiden en daar zouden we de vakantie door gaan brengen. En dus kwamen we na een soepele vlucht vanaf Bristol aan op Bergerac, waar de temperatuur een stuk hoger lag dan in de UK. Wat natuurlijk heerlijk is als je op vakantie bent. En helemaal als het huis waar je verblijft ook nog eens is uitgerust met een jacuzzi en zwembad!!Echt heerlijk dus....

Tijdens de vakantie zijn we naar Fumel geweest (het dorpje het dichtst bij het huis) om Chateau de Bonaguil te bekijken, naar Villereal voor de gezellige markt op donderdagochtend en naar Parc-en-Ciel in Lacapelle-Biron waar de kinderen zich uit konden leven. Dat is namelijk een park met 8 survivalbanen, waaronder 1 voor kinderen tot 6 jaar waar Holly en James zich super hebben vermaakt. En iedereen van KVW kan dit al invullen..... nee, ik ben zelf niet in een harnas geklommen. 1 paniekaanval op een survivalbaanin mijnleven is meer dan genoeg!!!

En nu hoor ik jullie denken: maar er zijn nog meer dagen in jullie vakantie geweest. Wat helemaal klopt. Deze hebben we vooral doorgebracht in en rondom het huis. Bij het huis staat namelijk een enorme boom waar Tony een boomhut in heeft gemaakt en waar ook schommels, ladders en een klimwand aan zitten. Allemaal gedaan door Tony. En hier hebben de kinderen het grootste gedeelte van de tijd doorgebracht. Af en toe afgewisseld met spetteren in de jacuzzi of rondspringen in het grote zwembad (wat met 24 graden enigzins koel was, maar wel heerlijk!!!).

Ook hebben we tijdens de vakantie nog Hannah's verjaardag gevierd en hadden Hannah en de kids 4 uur paardrijles verspreid over 4 dagen. En ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om op de laatste dag mij op een paard te krijgen.

Al moet ik zeggen dat ik nu zeker weet dat paardrijden niets voor mij is. Ik heb het gedaan en ik ben het hele uur in het zadel gebleven, maar het is zeker niet iets wat ik in NL wil blijven doen. Ach, zo leer je nog eens wat over jezelf.

Na onze geweldige tijd in Frankrijk vlogen we op zaterdag weer terug naar de UK, waar de temperatuur inmiddels ook een stuk omhoog was gegaan. En na de kinderen overgedragen te hebben aan Dave, zodat ze hun tweede vakantie konden beginnen, gingen Hannah en ik op huis aan. Waar ik meteen mijn koffer opnieuw in kon gaan pakken, want op zondag vertrok ik met de bus naar NL!!!

Het was heerlijk om weer een weekje thuis te zijn en iedereen weer te zien. Zeker omdat het min of meer een last minute beslissing was. Ik wilde namelijk kijken of ik mijn stage geregeld kon krijgen voor de Pabo, maar helaas konden de scholen mij daar nog niet mee helpen. De meeste hebbendaar namelijk pas duidelijkheid over begin juni.

Maar ondanks dat heb ik tocheen geweldige week gehad en zelfs nog een dagje bij MuMu gewerkt in mijn vakantie. Het was helemaal super en ik vond het dan ook erg lastig om weer terug te gaan. Maar het aftellen is begonnen..... nog maar 10 weken te gaan!!!!

Dat brengt ons dan eindelijk bij deze week. Volgens mij worden mijn verhalen trouwenssteeds langer ipv korter.... ik hoop dat je nog wakker bent!

Want ook deze week stond er weer iets leuks op stapel. Iets dat waarschijnlijk niemand heeft kunnen missen: de Royal Wedding!!!

En hier in de UK weten ze hoe ze een feestje moeten vieren. Er werd dan ook overal groots uitgepakt en niet alleen in Londen. In heel het land werden er Street Party's georganiseerd en natuurlijk konden wij daarin niet achterblijven. Dus was er gisteren (nadat iedereen thuis voor de buis de bruiloft had bekeken)hier ook een Royal Wedding Street Party. Het was een supergezellige dag met veel eten, spelletjes en schminken voor de kinderen en een badmintontoernooi voor de volwassenen (onze straat Nell Gwynn Avenue tegen de straat hierachter Caesar's Way). Helaas moet ik mededelen dat onze straat heeft verloren... Maar we hebben wel enorm veel lol gehad en het weer was geweldig. En natuurlijk was ik gekleed in de nationale kleuren: rood, wit en blauw. Wat altijd van pas kan komen bij een volgende Koninginnedag.... En deze geweldige dag werd helemaal in stijl afgesloten door Matt, een 15-jarige jongen die in Caesar'sWay woont (en mij versloeg met badmintonnen). Hij kwam namelijk aan het eind van de dag aangelopen terwijl hij op zijn doedelzak (!)speelde.Ik stond er versteld van hoe goed hij wasen ik vond het een indrukwekkend einde voor een superdag!!

Zo, nu zijn jullie allemaal weer op de hoogte en ga ik eindelijk maar eens alle foto's uploaden. Want ook daar loop ik enorm mee achter....

Groetjes vanuit een zonnig Shepperton,

Kirsten

Don't worry: I'm still alive!!!

Hey allemaal,

Ik weet het: het is eeuwen geleden sinds mijn laatste blog. Sorry, sorry, sorry, maar ik heb de afgelopen tijd zo veel aan mijn hoofd gehad dat het er gewoon helemaal bij ingeschoten is. En helaas waren het niet alleen maar positieve dingen die me bezig hielden. Maar ik ga een poging doen om jullie zo kort en bondig mogelijk (weet niet of ik daar erg goed in ben...

) weer bij te praten over wat ik hier allemaal beleefd heb.

Ik denk dat ik maar begin waar mijn laatste blog eindigde: aan het eind van 2010. Zoals ik toen al aangaf ben ik voor Kerst en Oud en Nieuw terug geweest naar NL. Alleen kwam ik niet 22 december, maar de 23ste aan. En niet met het vliegtuig, maar met de bus. Want ook hier hadden we veel problemen met sneeuw, waardoor de vriendelijke mensen van British Airways besloten om mijn vlucht te cancellen.

Maar na een zeer vermoeiende busreis van 10 uur kon ik dan toch de feestdagen met al mijn familie en vrienden door brengen. En ik heb twee geweldige weken gehad. Weken waarin ik besloot dat ik niet in de UK zou blijven na mijn au pair-periode, maar gewoon terug zou komen naar NL.

Toen ik na mijn heerlijke 'vakantie' weer terug kwam in de UK, was ik vastbesloten om zo veel mogelijk te genieten van de tijd die ik nog had hier. Zo ben ik verschillende keren alleen naar Londen geweest om de stad wat meer te verkennen en te zien wat er allemaal te doen is. Ik ben naar de British Library geweest, hebrondgedwaald in een enorme vestiging van Waterstone's (een boekenwinkel of course...

) en heb het Natural History Museum bezocht. Ook ben ik nog samen met Hannah en haar ouders naar een opname geweest van een pilot voor een nieuwe comedy-/spelshow. En ook erg belangrijk: ik ben op 5 januari begonnen met dansles!!! Ik vind het geweldig en ben inmiddels al begonnen aan het tweede blok van 8 weken. Ik kan dan ook zeggen: ik ben officieel verslaafd aan dansen!!!

Maar helaas was er naast al deze leuke dingen ook slecht nieuws de afgelopen tijd. Op 22 januari kreeg ik namelijk een telefoontje van mijn moeder dat mijn oma onverwacht in haar slaap was overleden.Een enorme schok, zeker omdat het al de tweede grootouder was die ik verloor in mijn tijd hier. En in tegenstelling tot wat ik besloot bij het overlijden van mijn opa in september, was er nu geen enkele twijfel dat ik terug zou gaan naar NL om bij de crematie te zijn. Dus vertrok ik op 24 januari wederom met de bus naar NL en kon ik aanwezig zijn bij dedienst op vrijdag. Dat was een enorm zware en emotionele dag, maar ik vond het erg fijn dat ik dit samen met mijn familie kon delen. Dit werd echter wel redelijk abrupt afgebroken omdat ik op tijd naar Schiphol moest om mijn vlucht te halen.

Tijdens mijn 'vakantie' in december hadden Hanneke en ik namelijk een datum geprikt waarop zij een weekendje naar Engeland zou komen om me op te zoeken. En dat was heel toevallig dat weekend. Dus vloog ik meteen na de koffietafel terug naar Engeland om Hanneke te ontmoeten op Luton Airport. Waar zeoverigens al 5 uur op me zat te wachten, aangezien haar vlucht nu eenmaal al geboekt was.... (Han, je bent geweldig dat je dat voor me over had!!).

Ondanks dat ik nog best down was, hebben we toch een geweldig weekend gehad. Met een bezoek aan Hamley's (enorme speelgoedwinkel), Madame Tussaud's en London Dungeon. (Foto's volgen z.s.m.)Ook hebben we een geweldig restaurant ontdekt met heerlijk eten en heerlijke obers.... Kitchen Italia. Eenaanrader voor iedereen die naar Londen gaat!!

Na dit super weekend vond ik het dan ook best moeilijk om Hanneke weer uit te moeten zwaaien, maar dat hoort er bij. De volgende paar weken heb ik echter wel een flinke dip gehad, waarin ik mezelf regelmatig afvroeg wat ik hier in hemelsnaam deed. Wat ook niet echt hielp was het feit dat ik in die tijd wederom ontstoken amandelen had. Iets wat ik ook al gehad had in de week voor het overlijden van oma. Ik denk dathet alles bij elkaar opgeteld gewoonnet te veel was.Maar gelukkig ben ik hiermet veel steun van Hannah, ons mam enHan weer uitgekomen. En zoals ze altijd zeggen: what doesn't kill you, makes you stronger....

Ook ben ik nog gezellig een dag met Margot op stap geweest. Margot is een oud-collega van mijn moeder die in 2009 naar Engeland is gekomen als au pair en nu een baan en een woning heeft gevonden hier in Londen. En aangezien mijn moeder Margot altijd omschrijft als 'een zonnetje', kwam die dag met haar als geroepen om mij weer te herinneren aan het plezier van hier zijn. Thanks Margot, het is je gelukt!

En ik had nog meer leuks om naar uit te kijken, want op 18 februari kwam Nanda voor een weekend deze kant op. We hebben gezellig de toerist uitgehangen en ondanks dat Nanda zich niet super voelde en het weer niet super was, hebben we toch veel gezien en genoten. Het V&A (Victoria en Albert) museum, Buckingham Palace, Big Ben, Houses of Parliament en Harrods. En natuurlijk moestNanda ook mee naar mijn favoriete restaurant.

We hebben zelfs nog twee Nederlandse tv-sterren gespot. De vrouw speelt iemand in Gooische Vrouwen (sorry, ik kijk dat nooit...) en de man was ook bekend, maar ik weet even niet waarvan. Dus zelfs als je in Londen rondloopt, kom je nog Nederlandse sterren tegen.

Nanda uitzwaaien was wederom moeilijk, maar ik had wat leuke dingen in het vooruitzicht voor de volgende week. Die week was het namelijk vakantie bij Holly op school en dus waren de kinderen een aantal dagen bij Dave. Wat inhield dat ik dus een paar dagen vrij had. Dagen waarin ik heerlijk gerelaxed heb en heb genoten van een heerlijke massage. Op woensdag had ik een super dag met de kinderen ('s avonds zei Holly dat ze meer van mij hield dan van mama) en op donderdag gingen we samen met Tony (Hannah's vader) in de London Eye. Erg leuk om een keer mee te maken en het uitzicht was geweldig. Vrijdag hadden we 's ochtends een playdate en hebben we 's middags pasta gemaakt. Een erg leuke ervaring, maar niet 1 die ik wil herhalen. Tenminste niet met kinderen.....

Al smaakte de pasta wel super goed!

Dat weekend sliepen de kinderen een nacht bij Dave, zodatHannah enikde tijd hadden om een soort mini spring-cleaning te doen. Iets wat nodig was aangezienHannah het volgende weekend (5 maart) een dinner party had georganiseerd voor 8 mensen. En dan niet zomaar een etentje, maar 1 met alles er op en er aan. Van drie soorten bestek engevouwen servetten tot een spelletje om het ijs te breken.

Ondanks dat ik het allemaal enigzins overdreven vond, hebben we echt een super avond gehad die tot 3 uur in de ochtend duurde. Een zeer geslaagde avond dus!!

En dat brengt ons bij deze week. Ik hoop dat je het vol hebt gehouden tot hier, want ik heb als afsluiting nog een belangrijke mededeling:

Ik heb namelijk besloten (na een geweldig aanbod van Hannah) om iets langer te blijven. I.p.v. in mei kom ik nu namelijk begin juli terug. Ik blijf hier tot Holly's vakantie begint op 8 juli. Zodra ik precies weetwelke datumik definitiefterug kom, horen jullie het meteen. En in de tussentijd kom ik nog weleen keer een week naar NL om wat dingen te regelen voor school, zoals een stageplaats en zo.

Nou, ik denk dat jullie nu wel weer op de hoogte zijn van mijn belevenissen. De komende tijd staan er nog een aantal dingen op stapel, dus ik ga proberen om jullie daarvan wat sneller op de hoogte te stellen. Over twee weken komen mama en Harry namelijk deze kant op voor een weekend en in april gaanHannah, de kids en ikvoor 9 dagen naar Frankrijk.

Genoeg leuke dingen in het verschiet dus en ik houd jullie zeker op de hoogte.

Sorry voor deze roman (dat kort en bondig is niet helemaal gelukt, geloof ik), maar ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen hoe het er hier voor staat en ik beloof dat ik mijn leven beter!

Hopelijk tot snel!!

Groetjes Kirsten

En nog maar een paar weken te gaan tot 2011....

Hey allemaal,

Ja, jullie zien het goed: ik zet weer eens een nieuwe blog online. Ik zag net dat de laatste al meer dan twee maanden oud is. Maar ja, daar is vrij weinig aan te doen als je bedenkt dat we vanaf de verhuizing (eind oktober) geen internet hebben gehad. En dan is een blog online zetten best lastig.

Maar gelukkig hebben ze inmiddels het internet aangesloten (we hebben er maar 6 weken op hoeven wachten!) en kan ik jullie weer een beetje op de hoogte brengen van wat ik allemaal mee heb gemaakt. En geloof me: dat is een heleboel. Ik ga dan ook niet proberen om alles te vertellen, want dan ben je het halverwege al beu met lezen. Ik zal het dus maar bij de hoogtepunten houden.

Één van de belangrijkste dingen in de afgelopen twee maanden is natuurlijk het feit dat we verhuisd zijn. We wonen nu in Shepperton en hebben het hier prima naar ons zin. Ik woon nu tenminste 5 minuten van het station af i.p.v. 20 minuten van de dichtstbijzijnde bushalte. Is toch wat makkelijker om dingen te gaan ondernemen in het weekend. Het huis is kleiner dan ons oude, maar het is nog steeds groot genoeg. Ik heb mijn eigen kamer (met paars geschilderde muur!!) en, ondanks dat deze iets kleiner is dan mijn vorige kamer, vind ik hem helemaal super. Ook de rest van het huis bevalt me goed en zoals ik al had verwacht: het scheelt zeker wel tijd met schoonmaken!

Met de kinderen gaat alles super. James was al redelijk snel aan me gewend en aan me gehecht, maar inmiddels is ook Holly steeds meer naar me toe gegroeid. En dat is toch wel heel fijn om te merken. Want ik weet al dat Hannah me enorm waardeert, maar nu weet ik ook dat de kinderen het leuk vinden om me hier te hebben. Als je de momenten niet mee telt dat ze roepen dat ik weg moet gaan en dat ze hun mama willen.... maar die hebben alle kinderen, denk ik dan maar.

Wat heb ik verder allemaal nog meegemaakt de afgelopen maanden???

Ik ben nog een aantal keer naar Oxford geweest met Colette, Madalina en Aneta (een Poolse au pair) en heb daar erg veel plezier gehad. Ook ben ik een paar keer naar Londen geweest. Twee keer met Sabine en Vanessa (allebei Duitse au pairs) en 1 keer met Silvia (Mel's au pair), Chiara en Karol (alledrie Italiaanse au pairs). Ook dit was erg gezellig. Al moet ik wel zeggen dat de keren met Sabine en Vanessa makkelijker waren omdat we wat dichter bij elkaar zitten wat niveau van Engels betreft. En met de andere drie dames gaat het toch wat moeizamer. Ik moet vaak dingen herhalen of zo simpel mogelijk proberen uit te leggen omdat ze het anders niet begrijpen. Op die momenten ben ik toch wel erg blij dat mijn Engels zo goed is en dat ik geen problemen heb om me verstaanbaar te maken.

In November ben ik ook een weekendje terug geweest naar Nederland voor Julian's verjaardag aangezien ik hem beloofd had te komen. En natuurlijk om zo veel mogelijk mensen te zien in een hele korte tijd. Het was een geweldig, maar heel druk weekend. Ik ben dan ook blij dat ik met Kerst en Oud en Nieuw ook in Nederland ben en dan wat meer tijd heb om mensen op te zoeken. Ik kom namelijk de 22ste naar Nederland en vlieg de 3de weer terug naar hier. Dat zou toch voldoende tijd moeten zijn om weer even met iedereen bij te kletsen!

En iets anders wat wel leuk is om te vertellen: afgelopen maand hebben ze hier in de achtertuin een paar scenes opgenomen voor een nieuwe comedyserie van de BBC. Deze wordt waarschijnlijk vanaf Maart uitgezonden. Het was erg leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat en ik weet nu dat het vooral heel veel wachten is. Maar het is erg grappig als je, terwijl je met zijn allen aan het avondeten zit, ineens een barbeque over je tuinhek ziet vliegen. Is toch niet iets dat je elke dag ziet. En zeker niet een keer of 6: zo vaak moest het namelijk opnieuw. Maar het was erg grappig!

En nadat alles gefilmd was en ze op hadden geruimd, zeiden ze dat er ook gedeeltes van de serie gefilmd worden met een live studio publiek. En of we interesse hadden om hier bij aanwezig te zijn. Natuurlijk leek dat Hannah en mij erg leuk om mee te maken en dus regelden ze voor ons twee kaartjes voor de opnames. En dan natuurlijk wel voor de aflevering waarvoor ze de scenes in onze tuin gingen gebruiken. Dus op een vrijdag avond reden we naar de studio's in Teddington en maakten we ons op voor een avondje lachen. En dat hebben we geweten: het was hilarisch!! Niet alleen de scenes die opgenomen werden (sommige meerdere keren doorhet vergeten van tekste.d.), maar ook de man die tussen de opnames door het publiek moest vermaken. Hij was erg goed in zijn werk en de tranen hebbenverschillende kerenover mijn wangen gerold van het lachen. Al met al was het een erg leuke ervaring en hebben we besloten dat we de serie zeker moeten gaan volgen als hij uitgezonden wordt. En dan hebben we een beroemde achtertuin!!! Is toch niet iets wat iedereen kan zeggen....

Verder ben ik er inmiddels achter dat het volgen van Engelse lessen niet echt zo veel nut heeft voor mij. Ook al zetten ze me in Proficiency-level, dan nog is mijn niveau eigenlijk te hoog. Ik heb dan ook besloten om maar andere manieren te gaan zoeken om mensen te leren kennen. En te kijken of er misschien cursussen zijn die ik kan volgen die me kunnen helpen als ik straks lerares wil worden. Iets wat ik misschien wel hier wil gaan doen. Maar dat is iets wat ik alleen nog maar aan het onderzoeken ben en waar ik nog geen beslissing over heb genomen. Ach, ik heb nog even de tijd.

Ik ga waarschijnlijk wel beginnen met stijldansen vanaf Januari. Dat is iets wat ik altijd al heb willen doen en ze hebben nu een 8 weken cursus waar ik best wel interesse in heb. En dat is ook weer een prima manier om mensen te leren kennen. En zo zoek ik nog meer manieren om mijn vriendenkring hier uit te breiden.

In ieder geval heb ik het nog steeds super naar mijn zin hier (al kijk ik ook wel weer uit naar mijn twee weekjes Nederland) en wil ik voorlopig zeker nog niet weg. Ik zal zeker proberen om, nu we weer internet hebben, mijn blog bij te houden en jullie op de hoogte te houden van alle ontwikkelingen. Misschien zie ik een aantal van jullie wel over anderhalve week en anders: tot mijn volgende blog!!!

Groetjes Kirsten

Time flies....

Hoi allemaal!

Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het is al weer twee en een halve week geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Tijd dus voor een nieuwe.

Zoals ik vorige keer al aangaf zou ik die week rijles hebben. Een rijles om te wennen aan het links rijden. Want gelukkig is mijn rijbewijs hier gewoon geldig en kan ik dus gewoon de weg op. Maar om nu te voorkomen dat ik de rotonde rechtsom wil nemen en tig auto's in puin rij

, leek het Hannah wel handig om een rijles te boeken. Deze stond dan ook gepland voor woensdag de 22ste. Maar dat ging hem niet worden. Mijn rij-instructeur kwam namelijk niet opdagen en de rijschool kreeg hem ook niet te pakken. Dus werd mijn les verzet naar vrijdagochtend. Tot ze de volgende dag belde om het wederom te verzetten. Nu naar vrijdagmiddag! Ach ja, drie keer is scheepsrecht, zeggen ze en in dit geval ging dit ook zeker op. Dus vrijdagmiddag om 3 uur stond mijn instructeur dan eindelijk voor de deur. En mocht ik mijn geluk gaan beproeven op de weg!

Na het eerste onwennige kwartier (waarbij ik een aantal keer uit gewoonte met rechts wilde schakelen) ging het steeds beter. En aan het eind van de les voelde het al bijna normaal. De volgende dag ben ik met Hannah en de kids op pad geweest met de auto. Hannah wilde namelijk graag zien hoe ik reed om zo het vertrouwen te krijgen dat ik de auto niet in de prak zou rijden. Dus na een hele dag rondrijden en oefenen met inparkeren e.d. (waarbij Hannah een geparkeerde auto speelde

) hadze er alle vertrouwen in dat het goed ging komen. En gelukkig rijd ik in een automaat (een Toyota Prius), dus hoef ik me niet druk te maken over schakelen. Al kan ik dat dankzij mijn rijles nu ook met links!

Dus sindsdien breng ik de kinderen met de auto weg en haal ik ze op. En dat gaat erg goed. Ik heb in de afgelopen twee weken al heel wat kilometers (of mijlen) afgelegd en het is heerlijk om weer te kunnen rijden. En links rijden voelt heel natuurlijk en als iets wat ik altijd al gedaan heb!

Verder heb ik in de afgelopen weken nog een andere au pair leren kennen, Sabine uit Duitsland, en we zijn al een aantal keer gezellig samen gaan winkelen in Reading. En Krispy Kremes gaan eten, want die hebben ze in Reading!!

Afgelopen donderdag ben ik samen met haar naar de Engelse taalschool geweest en heb ik mijn eerste les gehad op Proficiency-level (hoger hebben ze niet) . Het was erg gezellig en leuk om nog meer mensen te leren kennen(wat ook mijn hoofddoel was). Al is het wel vreemd dat ik nu mensen leer kennen en over een paar weken ga verhuizen. Maar ja, je weet nooit met wie je in contact blijft!

En vorig weekend ben ik op vrijdag met Hannah naar haar ouders gegaan zodat we op zaterdag het nieuwe huis konden gaan bekijken. Dit had ik namelijk alleen nog maar van de buitenkant gezien. Maar voor we naar het huis gingen was ik eerst nog een kijkje gaan nemen in Kingston. Dit is een stadje dat vlakbij dat van de ouders van Hannah ligt. Hier heb ik uiteindelijk de hele dag doorgebracht. Ik was namelijk in een winkelcentrum terecht gekomen met een enorme boekwinkel (mijn idee van de hemel

) en ik was compleet de tijd vergeten. Het was daardoor al snel te laat om nog naar het huis te gaan kijken en dus ben ik maar rechtstreeks vanuit Kingston weer naar Tony en Linda (de ouders van Hannah) gegaan. Waar ik 's avonds het rijk voor mij alleen had en heerlijk X-Factor heb kunnen kijken.

De volgende dag zouden we Melanie (een vriendin van Hannah) gaan helpen met verhuizen.Maar omdat ik het huis nog niet had gezien door mijn boekwinkel-avontuur zijn we, voor we naar Mel gingen, eerst het huis gaan bekijken. En ondanks dat Hannah bleef zeggen dat het zo klein was en zo, vond ik het heel erg meevallen. Het is toch nog een huis met vier slaapkamers, dus zo klein is het helemaal niet. Maar als je het vergelijkt met het huis waar we nu wonen, dan is het inderdaad kleiner. Wat niet zo gek is, aangezien dit huis gewoon enorm is. Ik moet zeggen dat ik het persoonlijk niet zo erg vind dat het kleiner is. Scheelt me een hele hoop schoonmaken. Maar 1 badkamer, minder kamers om te stofzuigen.....

Het verhuizen van Mel was erg gezellig ondanks het weer. Ze gooiden het namelijk met bakken uit de hemel die dag. Maar met zijn zevenen (Mel, Ed, Marc, Olivier, Mo, Hannah en ik) hebben we onze schouders er onder gezet en is het helemaal gelukt. En gelukkig werd het 's middags droog en konden de meubels en bedden in ieder geval zonder waterschade naar het nieuwe huis. Wat toch net even wat lekkerder zit en slaapt, dacht ik zo!! Na 's avonds nog een flinke tijd gekletst te hebben met Marc en Olivier, zat het volgende drukke weekend er weer op.

En gisteren ben ik samen met Colette en Madelina (een Roemeense au pair) op stap geweest in Oxford. Het was super gezellig en we hebben ons enorm vermaakt. We hebben nu al afgesproken dat we volgende week weer gaan. Al gaan we dan een jeugdhostel boeken zodat we ons geen zorgen hoeven te maken over de laatste bus terug en zo. Want die vertrekken al rond een uur of elf en dan begint het pas net! Morgen gaan we in ieder geval ook gezellig met zijn drietjes naar Oxford en alvast kijken of we kamers kunnen reserveren.

Nou, dat was het wel weer zo'n beetje! Wat worden het toch telkens lange verhalen. Maar ja, ik maak ook zo veel mee en wil jullie graag van alles op de hoogte houden.

Tot de volgende keer dus maar weer!!!

Groetjes Kirsten

Wat een week!

Hey allemaal,

Zoals je in het onderwerp al kunt zien: wat een week is het geweest!

De eerste dagen met de kinderen verliepen best goed en ondanks dat ik geen auto kon rijden, ging het wegbrengen naar school ook prima. Het eerste weekend ben ik op zaterdag met Hannah en de kids naar de Henley show geweest. Dit is een agrarische show of zoiets. Ik weet het: niet wat je van mij zou verwachten. En ik vond al die koeien, varkens en paarden ook helemaal niet zo interessant. Maar ik vond het wel superleuk om te zien hoe de kinderen zich vermaakten. Dus al met al was het toch best geslaagd.

Zondags ben ik met twee andere Nederlandse au pairs, Rebecca en Colette,(die ik heb leren kennen via de agency hier) naar Oxford geweest. Het was supergezellig, al was het in het begin wel even lastig om elkaar te vinden. We wisten namelijk geen van allen hoe de ander er uit zag. Maar met wat bellen over en weer kwam het toch goed. Het was geen verrassing voor me dat ik de oudste was van de drie, maar ondanks het leeftijdsverschil hebben we ons prima vermaakt. En Oxford is echt prachtig. Zeker de boekwinkel, waar ik natuurlijk wel even naar binnen moest! Om weer naar buiten te komen met twee boeken. Ja, die verslaving gaat hier gewoon door!

De volgende dag had ik een afspraak gemaakt bij de dokter i.v.m. mijn gips. Na me geregistreerd te hebben kon ik bij de dokter komen. Zij gaf aan dat ze een afspraak voor me zou maken in het ziekenhuis voor die weeken dat ze daar het gips eraf zouden halen en verder zouden behandelen. Echter toen ze me terugbelde, bleek het een afspraak voor de maandag erop te zijn geworden. Aangezien ik het gips inmiddels meer dan beu was, heb ik zelf maar naar het ziekenhuis gebeld om te kijken of de afspraak vervroegd kon worden. En dat kon gelukkig, dus mocht ik me donderdag melden bij de gebroken botten-kliniek.

Om de twee dagen nog door te komen ben ik maar wel naar het volgende dorp gegaan om me in te schrijven bij de bieb daar. Dus kwam ik weer thuis met 5 boeken! Je mag hier gewoon 20 boeken in totaal lenen en gratis!!!

I'm in love with the English library! Deze boeken zouden ook vast van pas komen op donderdag, want de dokter had al aangegeven dat je vaak best lang moet wachten.

Toen ik donderdag aankwam op het ziekenhuis werd ik gelukkig vrij snel geholpen. Eerst moesten er nieuwe foto's worden gemaakt, dus ik naar de Röntgen. Ook hier ging het vlot en ik was dan ook zo weer terug. Toen begon het wachten. Na ongeveer anderhalf uur (wat me nog best meeviel) mocht ik bij de dokter komen. Hij zei dat alles er goed uitzag en dat hij het gips er voor me af ging halen. Eindelijk!!

Toen het gips er eenmaal af was, werd mijn pink aan mijn ringvinger getaped voor extra steun. Dit ging alleen niet helemaal vlekkeloos, want toen ze mijn pink in de juiste stand zetten om te tapen, viel ik flauw!Nadat ik weer bij was gekomen en wat water en een lolly had gekregen, konden ze alsnog mijn vingers tapen. En daarna kon ik weer gaan.

Wat was en ben ik blij dat mijn gips er af is. Ik kan nu veel beter uit de weg en kan ook weer normaal douchen! Het doet nog wel steeds pijn, maar ik merk al dat die pijn steeds minder begint te worden. Het gaat dus de goede kant op!

Hannah was ook heel blij dat het gips er af ging en ter afleiding en een beetje om het te vieren zijn we vrijdagavond samen naar de film geweest. De kinderen waren bij Dave het weekend, dus daar hoefden we geen rekening mee te houden! Na lekker gegeten te hebben in Reading zijn we naar 'Tamara Drew' geweest. We hadden vooraf geen enkel idee waar de film over ging, maar het bleek een grappige, romantische film te zijn. Dus helemaal geslaagd!

De volgende dag moest ik vroeg uit bed, want ik had namelijk een EHBO-cursus dit weekend. En aangezien deze om 9.00 uur begon en de bussen hier niet heel frequent rijden in het weekend, moest ik al om kwart voor 7 van huis. Maar met twee bussen en wat wachten (met een kop koffie van Costa) was ik ruim op tijd. En op zondag had Dave een taxi voor me geregeld aangezien de eerste bus dan pas om 9.30 uur reed.

De cursus was erg interessant en ook heel gezellig. We waren met een groep van 9 dames en we hebben heel wat afgekletst. En natuurlijk geleerd, want het was tenslotte een EHBO-cursus. Ik kan nu reanimeren, de Heimlich, verbinden etc. etc. Als het goed is komt mijn certificaat binnen 10 dagen met de post.

Dus ik heb hele drukke dagen achter de rug. En ik heb waarschijnlijk in twee weken al meer medische dingen meegemaakt, dan de meeste mensen in de hele tijd dat ze hier zijn. Want naast mijn eigen bezoekjes aan dokter en ziekenhuis, is er afgelopen woensdagnacht ook nog een ambulance hier langs geweest. James werd namelijk midden in de nacht wakker met kroep (heel veel moeite met ademen). En aangezien wij eigenlijk niet echt wisten wat het was, belde Hannah maar 999 (is hetzelfde als 112). De ambulance kwam en nam James mee naar het ziekenhuis voor controle. Gelukkig mocht hij dezelfde nacht nog naar huis.Dat was dus een hele ervaring. Ach ja, het kan allemaal gebeuren natuurlijk met kinderen.

Trouwens nog even een nieuwtje: een aantal van jullie wist het al, maar ik ga samen met mijn gezin verhuizen!

De originele planning was rond de Kerst, maar het is enigzins gewijzigd. We verhuizen namelijk al eind oktober. Dat is dus over een week of 5! Ik krijg in het nieuwe huis wel mijn eigen kamer, maar we hebben straks nog maar 1 badkamer. Dat zal nog wel wennen worden. Niet zo zeer voor mij, maar wel voor Hannah en de kids. Dus over een aantal weken komen er foto's van ons nieuwe huis!

Morgen heb ik rijles (ja, na 7 jaar weer lessen) en ga ik voor het eerst links rijden. Ik ben superzenuwachtig, maar het zal vast wel goed komen! Duimen jullie voor me?

Ik houd jullie op de hoogte!!

Groetjes Kirsten

Eerste update vanaf de andere kant van het Kanaal....

Hoi allemaal!

Wat is er veel gebeurd sinds de laatste keer dat ik een verhaal had gepost. Toen was het nog 5 weken voor ik zou vertrekken en inmiddels zit ik al bijna 4 dagen in Engeland!

In de 5 weken tot vertrek moest ik nog een aantal dingen regelen. Verwacht en onverwacht. Gelukkig is dat allemaal gelukt. Twee weken voor vertrek was het afscheid op mijn werk (het was een kort maar krachtige tijd...) en daarna meteen door met twee weken KVW. Ja, je leest het goed: ik ben direct na KVW op het vliegtuig gestapt. Helaas wel enigzins gehandicapt, want op de maandag voor vertrek brak ik tijdens KVW mijn rechterpink. En dus moest ik zaterdag vertrekken met een hand in het gips. Maar ik word gelukkig al steeds handiger in dingen doen met links en mijn rechterduim!!

Zaterdag was het dan zover: ik vertrok om 10 over 12 vanaf Schiphol naar Londen Gatwick waar ik om kwart over 12 zou landen. Ja, naar de overkant vliegen in 5 minuten: het is mogelijk!

Toen ik zaterdag opstond begonnen de zenuwen langzaam aan te komen. De dag van te voren had ik samen met mama mijn koffers ingepakt en volgens de weegschaal zaten we precies binnen de toegestane 23 kilo. Op naar het vliegveld voor mijn allereerste vlucht ever.....

Mijn lieve vriendinnetje Hanneke ging ook mee om me uit te zwaaien. Dus daar gingen we: mama, Harry, Hanneke en ik. Op Schiphol aangekomen (ik: zwaar nerveus en gestressed) zetten we koers richting de incheckbalie. Hier ging het elektronisch inchecken niet zoals het moest, wat niet bevorderlijk was voor mijn stress-level. Maar met wat hulp van de dame achter de balie kon ik toch inchecken en werd mijn koffer richting het vliegtuig gestuurd (22.8 kg: we hadden dus goed gewogen).

Inmiddels was ik zwaar toe aan koffie, dus op naar de Starbucks. Toen merkte ik dat mijn moeder wel heel veel aan het bellen en smsen was. En tot mijn grote verbazing zag ik, eenmaal aangekomen bij Starbucks, de rest van ons gezin staan!!

Ze waren allemaal gekomen om me uit te zwaaien. Net of het al niet moeilijk genoeg zou zijn om alleen afscheid te moeten nemen van mama, Harry en Han. Maar natuurlijk vond ik het superlief dat ze er allemaal waren: Sander, Wilma, Chayenne, Jurgen, Janneke, Inge, David en Julian.

Na de koffie (die niet zo lekker is als bij MuMu

) was het dan echt tijd om naar de gate te vertrekken. Bij de douane aangekomen hebben we eerst nog foto's gemaakt van iedereen en daarna was het met veel tranen afscheid nemen.Mensen, wat was dat moeilijk!Maar ik wist dat ik een nieuw avontuur tegemoet ging en dat het niet voor altijd zou zijn.

Dus al jankend door de douane en toen richting de gate. Natuurlijk moest ik weer naar de gate die zo ongeveer aan de andere kant van Schiphol ligt. Maar ik kwam op tijd bij de gate en ging mijn eerste vlucht tegemoet. Het was een hele rare ervaring, maar het is supergoed gegaan.

Nadat ik op Gatwick door de douane was gegaan en mijn koffer had teruggevonden (goede tip mam, die Knorretjes), stond Hannah me al op te wachten. Gelukkig klikte het in real life net zo goed als via de telefoon en mail. Toen we de auto hadden gevonden (Hannah was vergeten waar ze ook al weer stond

) gingen we in Reading nog'even'wat boodschappen doen voor we naar huis gingen. We moesten namelijk o.a. een SIM-kaart voor mij hebben! Uiteindelijk hebben we 4 uur gewinkeld en waren we allebei op toe we thuis kwamen. Na een vlugge tour door het huis en het opdekken van mijn bed hebben we gezelligsamen gegeten. Waarna ik om half twaalf doodop in bed plofte.

De volgende dag kwam Dave (Hannah's ex) met de kinderen langs voor de lunch. Het was erg gezellig en de kado's die ik mee had genomen (klompsloffen) waren een dikke hit. Met Holly ging het eigenlijk als vanzelf goed, maar James had wat meer tijd nodig om aan me te wennen. Wat natuurlijk niet zo vreemd is aangezienik een totale vreemde voor hem ben. Na de lunch en het avondeten (dat ze hier trouwens 'tea' noemen) gingen Dave en de kinderen weer naar huis. Ik ging ook maar op tijd naar bed, want de volgende dag zou ik samen met Dave en de kinderen naar LegoLand gaan.

Maandag was het dan LegoLand-tijd en het was echt supergezellig. James was al wat meer aan me gewend en ook Holly had het prima naar haar zin. Aan het eind van de dag waren zowel Dave als ik compleet kapot, maar we waren het er over eens dat het een geslaagde dag was. Helaas was ik wel mijn fototoestel vergeten, dus ik heb helaas geen foto's van LegoLand. Echt weer zo'n blonde actie van mij!!

Gisteren en vandaag heb ik vooral doorgebracht met klusjes doen voor Hannah en het huis verkennen. Hannah is vanaf maandag alop cursus en komt morgenmiddag pasweer thuis. Vanavond komen de kinderen al wel thuis en ik ben blij dat Tony, Hannah's vader, me een handje komt helpen met ze in bad en naar bed doen. En ze morgen naar school brengen, aangezien ik natuurlijk niet kan rijden met mijn hand. Heb ik in ieder geval ook weer wat aanspraak, want inmiddels begint het alleen zijn ook wel te vervelen.

Het is een heel verhaal geworden, maar nu zijn jullie in ieder geval weer op de hoogte. Ik zal proberen voortaan iets regelmatiger te posten, maar door alle hektiek voorafgaand aan mijn vertrek was het er gewoon niet van gekomen.

Tot snel!!

Kirsten

Het gaat echt gebeuren!!!

Hoi allemaal,

Zoals jullie in het onderwerp al kunnen lezen, gaat het echt gebeuren. En wat er gaat gebeuren? Ik ga na jaren van dromen mijn droom omzettennaar dewerkelijkheid.

Ik vertrek namelijk begin september naar Engeland voor 8 maanden om als au pair te gaan werken. Het is iets waar ik superveel zin in heb en eigenlijk nooit van had verwacht dat het echt zou gebeuren. Maar hoe onwerkelijk dat het af en toe ook nogvoelt, het is toch echt waar!!!

Er is heel veel geregel en invullen van formulieren aan vooraf gegaan. Er was een heel boekwerk aan papieren dat ik zelfin moest vullenof door anderenin moest laten vullen. Ook moest ik naar een voorbereidingsworkshop waarbij gekeken werd of allesgoed aangeleverd was enwaar we nog oefensituaties en tipskregen.Maar gelukkig was alles prima in orde en gingen ze bij Travel Active op zoek naar een gezin. En ze hebben er 1 gevonden!!

Ik ben geplaatst bijalleenstaande moeder Hannah en haar twee kinderen: Holly (5) en James (2,5). Ze wonen ongeveer een kwartier vanReading vandaan. De naam van het dorp waar ze wonen ben ikalleen vergeten.

Maar dat komt nog wel goed.Afgelopen maandag heb ik voor het eerst gebeld met Hannah en het klikte supergoed. Voor ik het wist hingen we al 3 kwartier met elkaar aan de lijn en zei ze dat ze me graag als au pair wilde hebben. En ik kon het daar alleen maar mee eens zijn, want ik werd met de minuut enthousiaster. Dus mijn plaatsing was een feit.

Momenteel hebben we mijnvertrekdatum staan op 4 september. De preciese details moeten we nog doorspreken, maar dat gaat helemaal goedkomen. Dus over 5 weken vertrek ik al! Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. Maar dat zal waarschijnlijk steeds meer komen naarmate de datum van vertrek dichter bij komt.

Ik zal in ieder geval proberen om hier iedereen op de hoogte te houden van de voorbereidingen en natuurlijk straks van alles wat ik daar mee ga maken. Dus ik zou zeggen: tot de volgende update!!

Groetjes Kirsten